De Hobo 

Een jeugdliefde die altijd blijft

Dat is de hobo voor Hanneke. Ze groeide op in Ravenstein; toen ze negen was hoorde ze voor het eerst iemand dit instrument bespelen. Op de muziekschool in Oss had ze toen al lessen A.M.V. (Algemene Muzikale Vorming) gevolgd, waarna ze een instrument mocht kiezen. Op een voorspeelmiddag had ze het muzikale sprookje Peter en de Wolf gehoord. Elk personage heeft in dat verhaal een eigen melodie en een eigen instrument. De hobo, die in dit verhaal het personage ‘de eend’ vertegenwoordigt, vond ze prachtig. En zo is het gekomen…

‘Als een moederpoes haar jonge kitten in haar bek houdt, hoe hard bijt ze dan?’
Deze misschien enigszins wonderlijke vraag stelt Hanneke als geheugensteuntje voor het aanleren van de embouchure (van het Franse ‘la bouche’= de mond). Je moet het riet van de hobo met je lippen zacht en stevig tegelijk vasthouden. Daarnaast is de zogeheten ‘ademvoering’ contra-intuïtief. Waar je bij andere blaasinstrumenten alle lucht die je inademt uitblaast in je instrument, hebben hoboïsten, vanwege het kleine openingetje in het riet, altijd lucht over. Je hoeft dus niet zo enorm veel lucht in te ademen – wat je hier niet-kloppende intuïtie je juist vertelt wel te doen – en tussendoor adem je zelfs ook nog uit.
Je moet je adem doseren, je speelt met weerstand. Dat heeft te maken met de lengte van het instrument (relatief kort), met de conische i.p.v. cilindrische boring ervan, en met de al genoemde rieten. ‘Maar maak je geen zorgen: je kunt het gewoon leren!’

Hanneke: ‘Het is denk ik vanwege deze andere ademtechniek dat de hobo als een moeilijk instrument wordt bestempeld. Maar je kunt het gewoon leren, ook op latere leeftijd; ik heb leerlingen van in de zeventig gehad. Je moet even weten hoe het werkt en dan valt het reuze mee!’ Wel wil ze benadrukken dat je er echt niet komt met één of twee keer in de week studeren. Dat doe je liefst elke dag, want ook hierbij geldt uiteraard de algemene ‘onderwijswet’ (mijn woord, MB): ‘Beter vier keer een kwartiertje dan één keer een uur.’ Waarvan acte! En dan is er nog een bonus: als je hobo speelt, kun je meteen ook althobo spelen,
omdat beide instrumenten dezelfde grepen hebben. Dit geldt ook voor de ‘saxofoonfamilie’.

Een alleskunner
Hanneke vindt het wellicht een ietwat te groot woord, maar ze lijkt me wel een soort alleskunner. Ze speelt zowel licht als klassiek, ze treedt op als musicus én werkt als docent. Na haar propedeuse Nederlands studeerde ze aan de Radboud Universiteit Nijmegen af als literatuurwetenschapper en aan het Conservatorium van Amsterdam als hoboïst. Een treffende bevestiging van haar veelzijdigheid kreeg ik van een leerling die bij haar binnenkwam op het moment dat ik net zou vertrekken: op mijn vraag of hij haar in één woord wilde kenschetsen, antwoordde hij zonder enige aarzeling: ‘Veelzijdigheid!’

Nieuwsgierig?
Hier vind je de informatie die je nodig hebt:
Wil je les van Hanneke? Klik hier voor meer informatie.
Je kunt bij haar een hobo huren voor € 10,- p.m., de eerste keer is dit inclusief riet.
Veel plezier gewenst!

Tekst: Magda Bootsma